Część 2.

Hej kochani! Przepraszam, że mnie tak długo nie było. Komentarze i wejścia bardzo mile mnie zaskoczyły. Jesteście świetni! ;*** <333
A więc bez przedłużania Część 2. :P
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Właśnie z lotniska jechaliśmy do mojego rodzinnego domu. Natomiast na samym lotnisku, lekko się poprztykałam z moją guwernantką, która tak się obraziła, że odeszła. Mój tata oczywiście się zdenerwował, ale ja przeciwnie. Nie lubiłam jej. Była po prostu koszmarna. A poza tym to okazja, żeby w końcu pójść do normalnej szkoły.!

Tak czy inaczej. Właśnie podjechaliśmy pod nasz dom.

-Tak strasznie się za nim stęskniłam.! – wyszłam z auta szczęśliwa.

-Widzę, że się cieszysz z powrotu Violetto – spojrzał na mnie z uśmiechem tata wychodząc z samochodu.

-No pewnie! Bardzo! – byłam zachwycona.

-To wejdź do środka. Ktoś tam na ciebie czeka – uśmiechnął się mój tata, a ja szczęśliwa wbiegłam do środka.

-Olga! Ramallo! – przytuliłam ich bardzo bardzo mocno. Ramallo to asystent mojego taty, a Olga zajmuje się domem. Są dla mnie jak rodzina! <3

-Oj uważaj Violu bo zniszczymy ciasto, które dla ciebie upiekłam – uśmiechnęła się Olga.

-Dobrze. Wybacz, ale tak się za wami stęskniłam. – spoglądałam raz na Olgę raz na Ramallo.

-My również.! – odpowiedzieli równo.

-Bardzo się cieszymy, że wróciłaś. Stęskniliśmy się za tobą malutka – jeszcze raz uścisnęła mnie Olga.

-No więc teraz się sobą nacieszycie – wszedł do środka z uśmiechem mój tata.

-Tak. Pewnie! – uścisnęłam ich jeszcze raz. – Tylko kolejne rozstanie będzie podwójnie trudne – skrzywiłam się i spuściłam głowę.

-Aa Violu. Sądzę, że twój tata chce ci coś powiedzieć.. – wskazał Ramallo na mojego tatę.

-Co? – spojrzałam na tatę.

-Ah tak. Violu. Na chwilę obecną, plan jest taki, że zostaniemy tu już na stałe.! – na tę wiadomość nie mogłam opanować swojej radości. Rzuciłam się na tatę mocno go ściskając.

W tym samym czasie..

                                                 *Cami*

-Słuchaj, może teraz trochę skrócimy ten dźwięk? – zwróciłam się do Fran. Własnie miałyśmy próbę w Sali muzycznej w Studio 21. Niestety mieli ja również Ludmiła, Leon, Anders i Nati.

-Ej sorki sieroty, ale my tu mamy poważną próbę, a wasze jęczenie lekko nam przeszkadza – zwróciła się do nas z gardzącym uśmiechem Ludmiła.

-Wyobraź sobie, że twój zdarty głos niedoszłej „gwiazdeczki” też nam przeszkadza. – spojrzałam na nią krzywo.

-Po co wy w ogóle tu przychodzicie? Nie pojmujecie, że i tak nigdy nam nie dorównacie? – szyderczo spojrzał na mnie, Fran i Maxiego Leon.

-A żebyś się nie zdziwił! – rzucił Maxi.

-Dokładnie! – dodałam dostając olśnienia. – To się okaże. Dziś po zajęciach. Tutaj. Pojedynek Ludmiło. Zobaczymy czy jesteście tak dobrzy jak się uważacie – podeszłam do Ludmiły i prosto z mostu rzuciłam jej wyzwanie.

-Śmiesz w to jeszcze wątpić? – zaśmiała się.

-Ona w to nie wątpi. Ona to wie.! – dodała Fran.

-Jesteście żałośni. Sami chcecie się ośmieszyć. – podszedł do ans Leon.

-Nam to w przeciwieństwie do was nie grozi.! – dołączył Maxi.

Coś chciała powiedzieć jeszcze Nati i Andres, ale właśnie wszedł Antonio. Te Studio należało właśnie do niego.

-Ej dzieci! Co wy tu wyprawiacie? Przestańcie w końcu się kłócić i skupcie na swoich zajęciach. – patrzył raz na nas raz an nich.

-I własnie to próbujemy robić, ale.. – zaczął Leon.

-Nie  fatyguj się.  Jeśli czegoś nie potrafisz po prostu to przyznaj. A i Antonio przepraszamy – zwróciłąm się do Antonia, a on kiwnął glową. – Po lekcjach. Tutaj. Nie zapomnij – rzuciłam do Ludmiły i razem z Maxim i Fran wyszliśmy.