Część 1.

No heeejjj :)

Przepraszam Was strasznie, ze tak długo mnie nie było, ale postaram się to jakoś nadrobić.  :) Wiecie jeszcze nie do końća ogarniam prowadzenie 2 blogów ;).  Ale ten jest o mojej idolce, więc naprawdę bardzo mi na nim zależy i co mnie jeszcze bardziej motywuje do pisania :D  

Po 1 : WOW! Mnie nie ma, a tu 100 wejść! :D Wow! Jak tak będziemy iść to, pobijemy światowy rekord! :PPP xddd taaa. chciało by sie, nie? :PPP

Serdecznie zapraszam na pierwszą część. 

Co do komentarza to już zmieniłam wiek Angie :P  Sama nw czemu taki dałąm ;p  Ale serio to nie wiedziałam, że Ona ma 23 lata O_O :P

A więc <tym tym ty ryymmm< zapraszam na 1 część!!! :DD

(a i wyrazy na czerwono to linki do zdj, gifów albo piosenek itp ;p)

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Właśnie siedziałam w samolocie i próbowałam nie zwymiotować. Nienawidzę latania samolotem! -,- Ale niestety z moim tatą to występuje dosyć często.. Przeprowadzamy się praktycznie co kilka lat. Traktuje mnie jak taką walizkę. I w ogóle,jak już tak narzekam, to jest strasznie nadopiekuńczy! Nie pozwala mi chodzić do szkoly, wynajmuje mi guwernantki.. W ogóle nie mam kontaktu z innymi ludźmi.. Często wydaje mi się, że jestem taką jego „księżniczką zamkniętą w wieży” ;/  To jest okropne! I w ogóle nie chce, żebym miała cokolwiek  wspólnego z muzyką. To przez mamę. No właśnie. Mamę.. Kiedy miałam 5 lat zginęła w wypadku samolotowym. Zawsze noszę jej zdjecie w pamiętniku, który zawsze mam przy sobie. Była słynną i niezwykle utalentowaną piosenkarką. Własnie leciała na występ. Może dlatego tak się boję latać samolotem? W każdym razie wiem, że tata nie chce, żebym podzieliła jej los. A sam praktycznie nic mi o niej nie mówi. A to bardzo przykre, bo ja tak za nią tęsknię.. i mało pamiętam.. To smutna historia. No i jeszcze okropne jest to kogo sobie wybrał na jej miejsce. Jade Lafontaine! Jest okropna! Zero mózgu, wielkie ego! Typowa pusta tzw. „dziunia” z bogatej dzielnicy ;/  Nie cierpię takich pustych ludzi. Ale nic nie poradzę. To wybór taty, który już i tak jest dla mnie surowy, mimo, że bardzo mnie kocha..

-Violu? – wyrwał mnie z zamyślenia własnie on. German Castillo. Mój tata. Słynny miloner. – Wszystko gra? – uśmiechnął się do mnie ciepło.

-Tak, tak. Zamyśliłam się. – uśmiechnęłam się do niego.

-A dobrze się czujesz? – niepokoił się lekko, jak zwykle.

-Tak, tak. Na razie tak. – poprawiłam pas.

-A może przyniosę ci trochę wody? – zapytał podnosząc się.

-Tak poproszę. – uśmiechnęłam się, a tata poszedł do tyłu po szklanę wody.

Nagle zobaczyłam wysokiego bruneta, o piwnych oczach, który się do mnie zbliżał.

-No hej – uśmiechnął się stając obok mojego siedzenia.

-Cześć. – odwzajemniłam uśmiech spoglądając na niego.

-Co słychać? – wydawał się bardzo sympatyczny.

-Wporządku, a u cb? – i przez chwilę naszła mnie taka nadzieja, że w końcu uda mi się kogoś poznać.

-Też. Mówił Ci ktoś kiedyś, że jesteś śliczna? – słodko przechylił delikatnie w prawo głowę, a ja lekko się zarumieniłam. I wtedy ta moja owa nadzieja prysła. Mój tata przyszedł .. -,-

-Halo. Drogi chłopcze. Co ty mi tutaj robisz?? – podszedł do nas i spoglądał raz na mnie, raz na tego chłopaka.

-Tato daj spokój – jęknęłam wywracając oczy.

-Cicho Violu –uciszył mnie spoglądając na tego chłopaka.

-No rozmawiam – uśmiechnął się przyjaźnie brunet.

-Z moją córką? – uniósł brew lekko zaczynając się złościć mój tata.

-Ah, to pańska córka! Miło mi poznać! – uśmiechnął się znów chłopak i wyciągnął dłoń do mojego, niestety nieugiętego taty.

-A mnie mniej. Proszę odejdź od niej i więcej nie przychodź. – wskazał na siedzenia przed nami.

-Ale.. – pogubil się chłopak.

-Już! – powiedział lekko głośniej, a ten chłopak wykonał rękami gest kapitulacji i odszedł.

-Tato! – jęknęłam. – I znów mi to robisz!! – spojrzałam na siadającego tatę z wyrzutem.

-Mówiłem ci jż tysiąc razy, że to nie czas na chłopców. – podał mi wodę.

-Ale ja mam już 17 lat! I nawet koleżanki nie mam żadnej. O chłopaku już nie mówiąc. – wzięłam szklankę.

-Ho ho ho! Jakie zachcianki! Może jeszcze o tej szkole wspomnisz? – złapał się pod boki.

-A tak.! Czemu mnie w końcu tam nie puścisz? Potrzebuję kontaktu z innymi, przyjaciół.. – wymieniałam.

-I chłopaka. Tak? Violetto już tysiąc razy poruszaliśmy ten temat.  Poza tym to nie czas i miejsce na takie rozmowy. – zaczął być już lekko podenerwowany.

-Jak zwykle –wywróciłam oczy biorąc łyka wody i ponownie spoglądając w okno.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Nom. Więc tak to wygląda. :)  Taki krótki początek jej historii. Ogólnie to raczej chyba będzie bardziej podobne do filmowej wersji, ale jeszcze zobaczę jak to będzie wylądało :) To liczę na jakieś komki i dalsze wejścia ;) Paaapaaa ;***